Oh, im grünen Hain da geht
Dovbush jung, er ist voll Mut.
Auf das Bein stützt er sich nieder,
Mit der Axt hält er sich wieder.
„Oh, ihr Jungs, pfeift leis und sacht,
Bedeckt den Weg mit Laub bei Nacht.
Oh, ihr Jungs, lauft flink und schnell,
Schnee verdeckt die Spuren hell.
Um die Kuty nicht zu meiden,
Müssen wir zu Dzvinka schreiten.
Durch die Kuty, zu Dzvinka hin,
Zu Stefanovas Frau – mein Sinn.“
„Guten Abend, Stefanova!
Ist das Mahl für uns schon da?“
„Oh, das Mahl ist nicht bereit,
Denn Stefan ist fort und kehrt erst mit Zeit.
Er ging zur Arbeit, weit von hier,
Am Samstag kehrt er heim zu mir.“
„Willst du uns die Tür aufmachen?
Oder sollen wir sie selber krachen?“
„Meine Tür ist stark und dicht,
Mit stählernen Schlössern, sie bricht nicht.“
„Doch die Schlösser nützen nichts,
Wenn ich meine Schultern richt’.“
Dovbush drückt sich fest heran,
Die Tür zerbricht, er öffnet dann.
Doch aus dem Dunkel kommt ein Schuss,
Stefan trifft ihn – das ist Schluss.
Eine Kugel trifft die rechte Seite,
Aus der linken Blut entgleite.
Gut gezielt, mit sicherer Hand,
Dovbush fällt, das Leben schwand.
„Oh, ihr Jungs, ihr tapferen Knaben,
Hebt mich auf Äxte mit euren Armen.
Tragt mich hoch zu den schwarzen Bergen,
Wo meine Eltern einst lebten und sterben.
Dort will ich zur Ruhe gehen,
Zwischen Felsen still verwehen.“
„Gebt Stefan ein Maß von Gold,
Denn ich liebte seine Frau so hold.
Teilt das Silber und Gold gerecht,
Doch denkt nicht mehr an mich – lasst’s recht.“
Ой по-під гай зелененький
Ходить Довбуш молоденький
На ніженьку налягає,
Топірцем ся підпирає.
Ой, ви, хлопці, свистом-свистом,
Засипає стежки листом.
Ой, ви, хлопці, бігом-бігом,
Замітає стежки снігом.
Аби Кути не минути,
Тай до Дзвінки повернути.
Через Кути, та й до Дзвінки,
До Штефанової жінки.
Добрий вечір, Штефанова!
Чи вечеря вже готова?
Ой вечеря не готова,
Бо Штефана нема вдома.
Штефан пішов на роботу,
Повернеться у суботу.
Чи будеш нам відкривати?
Чи самим ся добувати?
В мене двері тисовії,
На них замки сталевії.
Не поможуть замки твої,
Як підставлю плечі свої.
Довбуш почав налягати,
Стали двері ся ламати.
Довбуш двері відкриває,
Штефан звідти вже стріляє.
Як устрілив в праве плече,
А з лівого кровця тече.
Бо знав добре поціляти,
Довбуш буде помирати.
Ой, ви, хлопці, ви, молодці,
Беріть мене на топорці.
Беріть мене на топори,
Та несіть мя в чорні гори.
Там родились тато й мати,
Там я буду спочивати.
Штефанові дайте мірку,
Бо я любив його жінку.
Сріблом-златом поділіться,
Та й на мене не дивіться.