
Einhundertundvier Jahre sind vergangen, aber die Wörter von Oles bleiben aktuell :
Sei nicht traurig, Kind, dass dein Vater fehlt.
Rache hielt ihn auf, mitten auf dem Feld.
Er kehrt wieder heim, bringt Geschenke mit,
Taschen voller Mohn, Perlen, hell wie Licht.
Zürne nicht, dass er an dem Fest gefehlt,
Rache hielt ihn auf, mitten auf dem Feld.
Hast du doch gesehen, wie der Soldat, der Feind,
spöttisch fragte: „Soll er etwa Ukrainer sein?“
Wie ich fiel zu Boden, als er grausam schlug,
Wie er nach mir trat, wie ich ihn verfluch‘.
Sei nicht traurig, Sohn, dass dein Vater fehlt.
Rache hielt ihn auf, mitten auf dem Feld.
Wachse auf, mein Sohn, stark wie Stahl zur Wehr,
Dann zeige ich dir, wo liegt das Gewehr,
Wo liegen Patronen, wo liegt die Granate.
Sei nicht traurig, Sohn, dass dir fehlt dein Vater.
Lass die Okkupanten keine Ruhe finden,
Schon das Wort „Ukrainer“ soll bedrohlich klingen.
1918
Не сумуй, дитино, що немає тата,
Мабуть, його в полі стримала розплата.
Він прийде додому, принесе гостинця –
Повні поли маків і перлин для синця.
Не лютуй, що тато не прийшов на свято,
Мабуть, його в полі стримала розплата.
Ти ж хіба не бачив, як вояк-чужинець
Все питав у мене: „Кто он? Українець?“
Як я від удару серед хати впала,
Як він бив ногами, як я проклинала.
Не журися, сину, що немає тата,
Мабуть, його в полі стримала розплата.
Виростай, мій сину, будь міцний, як
криця.
Виростеш, – скажу я, – де лежить рушниця,
Де лежать набої, де лежить граната.
Не сумуй же, сину, що немає тата.
Щоб не знав спокою окупант-чужинець,
Щоб боявся навіть слова „УКРАЇНЕЦЬ“!
1918