Warum träume ich davon, wie wir immer und immer
Mit dir durch die Heimatstadt Lviv spazieren gehen?
Es riecht nach Frühling und die Sonne geht unter
Am Ufer eines Flusses, den es nicht gibt…
Und Löwen schauen dich zärtlich an,
Und brauen die Wünsche mit dem Kaffeeeruch,
Und es fühlt sich so frei an der Ecke zwischen Hölle und Paradies an.
In Lviv stirbt das Eigene nicht so leicht…
Eeeeee! Meine Stadt des Frühlings atmet…
Eeeeeeee! Meine Stadt des Frühlings…
Ein unruhiges Jahrhundert heilt Wunden,
Jeder hier ist ein Veteran, bevor er volljährig wird…
Erfüllt von Licht, verzeiht die Vergangenheit,
Aus irgendeinem Grund will man hier nie Tee trinken,
Man will keinen Schnee, man will keinen Ruhm,
Sollen die Kirchen mit ihren Bannern ihn haben!
Wir machen nur einen Spaziergang zusammen
An den Ufern eines Flusses, den es nicht gibt…
Eeeeee! Meine Stadt des Frühlings atmet…
Eeeeeeee! Meine Stadt des Frühlings…
Warum können wir die Flute nicht vergessen?
Vielleicht sind wir zu verletzlich für Helden…
Mauern und Löwen erlauben uns nicht
Die Asche wegzublasen, in der die Träume nicht erlischen,
In denen ich immer und immer mit dir
Durch die Heimatstadt Lviv spaziere …
Da riecht es nach Frühling und die Sonne geht unter
Am Ufer des Flusses, der schon längst verschwunden ist…
Eeeeee! Meine Stadt des Frühlings atmet…
Eeeeeeee! Meine Stadt des Frühlings…
Чому мені сниться, як знову і знову
Гуляєм з тобою по рідному Львову?..
Там пахне весною і сонце сідає
На березі річки, якої немає…
І дивляться леви на тебе ласкаво,
І варять бажання із запахом кави,
І вільно на розі між пеклом і раєм
У Львові так просто своє не вмирає…
Е-е-е-е-е! Дихає місто весни моє…
Е-е-е-е-е! Місто весни моє…
Бентежне століття загоює рани,
Ще до повноліття тут всі – ветерани…
Наповнене світлом, минуле прощає,
Чомусь тут ніколи не хочеться чаю,
Не хочеться снігу, не хочеться слави,
Нехай дістається церквам з хоругвами!..
Ми просто з тобою удвох погуляєм
На березі річки, якої немає…
Е-е-е-е-е! Дихає місто весни моє…
Е-е-е-е-е! Місто весни моє…
Чому ми не можем забути про зливи?..
Мабуть, для героїв ми надто вразливі…
Стіни і леви нам не дозволяють
Розвіяти попіл, в якому ніяк не згасають
Ті сни, у яких я і знову, і знову
Гуляю з тобою по рідному Львову…
Там пахне весною і сонце сідає
На березі річки, якої давно вже немає…
Е-е-е-е-е! Дихає місто весни моє…
Е-е-е-е-е! Місто весни моє…