

Die Mutter Ukraine in Kyiv
– Oma, – das Mädchen fragt das riesige Monument
– Sagt man die Wahrheit, oder lügen Leute nur unverschämt?
Dass das Gedenken an uns nie verschwindet,
Dass von unserem Blut getränkte Erde sich an uns bindet?
Die Oma ist überwältigend – Marmor im klassischen Baustil.
Wem sonst auf der Welt solche Oma zufiel?
Die Oma betrachtet das kleine Mädchen aus Metall
Und belügt sie wieder, wie schon zu Lebzeiten einmal,
Als sie versprach ihr: die Unschuldige wird dem Tod entrinnen …
Sie lügt: – Alle Welt wird an die Ukraine sich erinnern!
– Бабця, – запитує дівчина у споруди,
– Чи правду то кажуть, чи знову збрехали люди,
Що нібито пам’ять про нас нікуди не зникає,
Що кров пролилась на землі – та земля пам’ятає?
Бабця розкішна – мармур, в класичному дусі.
Ні в кого у світі немає такої бабусі.
Бабця вдивляється в дівчинку із металу
І бреше їй так, як ще за життя брехала,
Коли обіцяла, що Бог вбереже невинну…
І бреше: – Весь світ пам’ятатиме про Україну!